Van Gogh'ın Hayatına Spiritüel Bakış

Van Gogh’un hayatına spiritüel bir yerden baktığınızda, karşınıza “acı çeken bir ruh”tan çok, algısı fazlasıyla açık bir bilinç çıkar. Siz onun hikâyesini bir dram olarak değil, dünyayı herkesten biraz daha farklı algılayan bir insanın deneyimi olarak okumaya başlarsınız.

Çünkü bazı insanlar gördüğümüzle yetinmez. Siz baktığınızda sadece bir manzara görürken, onlar titreşimi hisseder. Renkler onlar için boya değil, bir frekanstır. Van Gogh’un resimleri bu yüzden bakılan değil, hissedilen resimlerdir. Siz karşısında durduğunuzda bir tabloya değil, bir algı alanına temas edersiniz.

Van Gogh görünmeyeni sezebilen biriydi. Işığın nasıl aktığını, doğanın nasıl nefes aldığını, bir ayçiçeğinin sadece formunu değil, canlılığını algılıyordu. Bu yüzden onun fırçası betimlemez, aktarır. Siz onun resimlerine baktığınızda şekilleri değil, hareketi fark edersiniz.

Spiritüel açıdan bakıldığında Van Gogh’un farkı, bu dünyayı “beş duyuyla sınırlı” yaşamamasıdır. Siz çoğu zaman gördüğünüz şeye inanırsınız; o ise hissettiğine. Ve bu, herkese kolay gelen bir bilinç hali değildir. Çünkü görünmeyeni hissetmek, dünyayla sürekli temas halinde olmaktır.

Van Gogh’un hayatı size şunu düşündürür: Herkesin algı kapıları aynı ölçüde açık değildir. Bazı insanlar bu dünyaya, başkalarının fark etmediği katmanları hissetmek ve hatırlatmak için gelir. Ve onlar çoğu zaman çağlarının ilerisinde yaşar.

Siz bugün Van Gogh’a baktığınızda, bir ressamdan fazlasını görürsünüz. Siz, dünyayı sadece görmekle yetinmeyen bir bilincin izlerini görürsünüz. Ve belki de içinizde şu fark ediş uyanır:

“Görünmeyeni hissedebilenler, dünyayı sessizce değiştirir.”