Kadim Öğreti: Yön Bilgisi

Kadim öğretilerde yönler sadece coğrafi değildir; bilincin çalışma biçimini temsil eder. Doğu–Batı–Kuzey–Güney, insanın iç dünyasındaki farklı kapılara karşılık gelir. Bu yüzden tapınaklar, mezarlar, sunaklar ve hatta yataklar bile bilinçli yönlendirme ile yerleştirilirdi.

Doğu, bilincin doğduğu yerdir. Yeni fikirler, sezgisel farkındalık ve içsel uyanış bu yönden çağrılır. Kadimler sabah ritüellerini Doğu’ya dönerek yapar ama dilek dilemezdi; çünkü Doğu “istemek” değil, hatırlamak içindir. Bilgi oradan gelir, talep edilmez.

Batı, çözülme ve bırakma yönüdür. Güneşin batışıyla ilişkilendirilir ama ölüm anlamında değil; eskinin çözülmesi anlamında. Kadimler Batı’ya dönük çalışmaları sadece kapanışlar için kullanırdı. O yüzden Batı’ya bakarak başlatılan işlerin uzun ömürlü olmadığı söylenir.

Kuzey, sessizlik ve derin bilinç yönüdür. Görünmez olanla ilişkilendirilir. Şamanik ve hermetik gelenekte öğretmenler Kuzey’i “konuşmayan bilgi” olarak tanımlar. Kuzey’e dönük çalışmalarda söz azaltılır, beden sabitlenir. Çünkü Kuzey, hareket değil dayanıklılık ister.

Güney ise yaşam enerjisidir. Bedensel güç, cesaret ve irade buradan beslenir. Kadimler Güney’i ruhsal çalışmalarda fazla kullanmazdı; çünkü Güney bilinçten çok yaşam gücünü büyütür. Yanlış kullanıldığında kişiyi aceleci ve dengesiz yapar.

Bugün yönlerin “önemsiz” sanılması modern bir kopuştur. Kadim bakışta yön, mekân değil ayar demektir. Yanlış yönde yapılan çalışma etkisiz değil, karışık sonuçlu olur.